آخرین مسئولیت اجتماعی کارکنان ما (SSR) بسیار ویژه بود. ما یک بار دیگر در مورد جیران ریا تصمیم گرفتیم اما این بار می خواستیم یک پروژه پایدارتر سازماندهی کنیم. مالیسا داس گفت: "وقتی از پناهگاه در پوچونگ بازدید کردم با چند کودک صحبت کردم و از آنها پرسیدم که چه می خواهند."
این نشان میدهد که اولویتهای بچهها چقدر با بزرگسالان متفاوت است. ما نگران نیازهای اولیه هستیم در حالی که تمام چیزی که بچهها میخواهند توجه است - چیزی که تقریباً هیچ هزینهای ندارد. بنابراین، خیلی تعجبآور نبود که وقتی در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۹، ۴۰ کودک جیران ریا را به دفترمان آوردیم، فضا پر از شور و هیجان بود.
خیریه پایدار
هیجان بچهها مسری بود. حتی چیزهای کوچکی که اکثر ما بدیهی میدانیم، مانند فشار دادن دکمه آسانسور، برای آنها یک تجربه بود و همه میخواستند آن را امتحان کنند. کمیته سازماندهی ما میخواست چیزی خارج از دنیای فعلیشان، یک محیط جدید، را به بچهها نشان دهد. در این مورد، آن محیط دفتر ما بود. هدف از این فعالیت SSR این بود که به آنها نشان دهیم زندگی گزینههای زیادی برای ارائه به آنها دارد.
بخش اول برنامه ما این بود که به بچه ها ایده هایی بدهیم تا برای سرپناه یا خودشان درآمد کسب کنند. امیدواریم این به آنها کمک کند تا از جایی که در حال حاضر هستند حرکت کنند. حتی اگر 2 درصد از زندگیها را در آنجا تغییر دهیم، ارزشش را داشت. بهتر است از سنین پایین به آنها کمک کنید زیرا آنها نسبت به مسائل بازتر هستند. از آنجا برداشت آنها از جهان تغییر خواهد کرد و به نوبه خود آینده آنها را تغییر خواهد داد.» Malisa توضیح داد. در قسمت دوم، بچه ها محصولات دست ساز خود را در بازارها و آنلاین از طریق اینستاگرام می فروشند.
ما بچه ها را به چهار گروه تقسیم کردیم - شیرینی پزی، شمع سازی، جعبه های هدیه شاد و هنر گلی. هر گروه میآموزد و در یک هنر متفاوت تخصص میگیرد و به پناهگاه گزینههای بیشتری میدهد.
پخت
مالیسا سرپرست نانوایی آن روز بود. او از تماشای هیجان در چهره بچهها وقتی دورش جمع میشدند لذت میبرد. هر کسی میخواست در کاری کمک کند و مالیسا با کمال میل به آنها اجازه میداد. او توضیح داد: «مهم است که آنها احساس کنند افرادی هستند که مایلند به آنها محبت کنند.»
شمع سازی
کار سادهای برای بچهها نبود، اما نامیت سوارناسیگه، سرپرست گروه شمعسازی، به آن ایمان داشت. او گفت: «بچهها خیلی علاقهمند بودند و من از داوطلبان حمایت زیادی دریافت کردم. بچهها در این کار خیلی خوب شدند و محصول نهایی بهتر از حد انتظار بود!»
جعبه های هدیه مبارک
جین پریچشنکو سرپرست گروه جعبههای هدیه شاد بود که در آن جعبههای هدیه پر از شیرینی و یک کارت دستساز بودند. او گفت: «قبل از رویداد، نگران واکنش بچهها به وظایف بودم، اینکه چگونه شیرینیهایی را که برای جعبه هدیه برای شخص دیگری در نظر گرفته شده بود، با هم تقسیم میکنند. اما در این فرآیند، دیدم که چگونه آنها به سرعت به ما پیوستند و به طور سازمانیافته با هم همکاری کردند.»
هنر خاک رس
عبدالله بابور مسئولیت چهارمین کاردستی - هنر سفالگری - را بر عهده گرفت. او گفت: «شگفتانگیز بود. به بچهها این فرصت را میداد که خودشان را کشف کنند و بفهمند در چه چیزی مهارت دارند.» شباهت سفال به پلاستیسین باعث شد بچهها از ترکیب رنگها برای ایجاد ظاهری مرمری و برش آن به شکلهای مختلف لذت ببرند. برخی زیرلیوانی درست کردند در حالی که برخی دیگر تصمیم گرفتند جاکلیدی بسازند. به آنها نحوه ساخت جاکلیدی پوم پوم نیز آموزش داده شد تا مکمل جاکلیدیهای سفالی باشد.
امیدهای ما برای بچه ها
ما مواد اضافی خریدیم تا بچه ها بتوانند کاردستی را خودشان ادامه دهند. به هر حال تمام هدف روز این بود - کمک به پناهگاه در درازمدت حفظ خود. «آنها [بچه ها] دید متفاوتی از جهان دارند، این کار آنها را خاص می کند. من امیدوارم که این SSR هم در توسعه خود و هم در راه اندازی کسب و کار خود به آنها کمک کند. عبدالله افزود: «این فعالیت SSR یک تجربه بزرگ بود. پر از شادی و شادی بود و مهمتر از همه این که بچه ها را کمی به این زندگی امیدوار کرد، چون می دانستند که در بیرون، افرادی هستند که به آنها اهمیت می دهند و تنها نیستند.
